मैले रिपोटिङ गर्न नसकेको एउटा कथा

बुधबार, माघ २६, २०७३

loading...

- बविता ढकाल



जन्म दिनको शुभकामना दिन फोन गर्दै उपहार के दिउँ भनेर सोध्दा, यसरी डिवोर्स माग्छन भन्ने पत्तै भएन ।

जेठ ११ गते मैले जव आफ्नो श्रीमानलाई जन्मदिनको शुभकामना दिन फोन गरें । तव उनले भने, “मलाई जन्मदिनको उपहार के दिन्छौ ?” मैले भने हजुरलाई के चाहियो त्यही दिन्छु । मैले त्यो भनिरहँदा मलाई लागेको थिएन कि उसले मसंग यस्तो उपहार माग्छ होला भनेर । उनले मलाई भने, “प्लिज मलाई डिभोर्स देउ, म तिमिबाट छुट्कारा चहान्छु ।” म छाँगाबाट खसेको जस्तो भए । उनले दोहोर्याए ‘मैले साच्चि भनेको यसपटक मजाक गरेको होइन ।’ त्यसपछि जवाफ दिने शब्द भेटिएन हातको मोवाइल हातबाटै खस्यो । कयौपटक ती शब्द उनको मुखबाट मजाकको शैलीमा निस्कि रहने गर्थे । तातो झिर झै कानमा बज्रिएका शब्दको जवाफ दिनु पो कसरी बहिनी ? जब मेरो श्रीमान मसंग छुट्काराको भिख मागिरहेका थिए, सपनाजस्तो लाग्ने त्यो सम्वाद वास्तविक थियो ।

२०६२ साल मंसिरमा हाम्रो विहे भएको थियो । त्यो पनि प्रेम बिवाह । हामी दुवैका घर परिवारलाई थाहा थिएन जव हामी बिवाह बन्धनमा बाधियौं । म १९ वर्षको थिए त्यती बेला, मेरो श्रीमान २३ वर्षका थिए । लाग्थ्यो यो संसारमा हामी जति सुखि र खुसि कोही पनि छैनन् । तर त्यो धेरै दिन टिक्न सकेन । कसैको आँखा लागे जस्तो । बिवाह भएको सुरुवाती सम्वन्ध जति सुमधुर थियो दिनहरु वित्दै जाँदा जिम्मेवारी बढ्दै गएपछि सम्वन्धमा त्यती नै दरार आउन थाल्यो । घरपरिवारको राजी बेगरको विहेमा परिवार त वेखुस थियो नै । घर छोडेर विदेश हानीएका मेरो श्रीमानलाई पनि बाहिरी हावाले छुन थालेको मैले पत्तै पाईन । जेन तेन धानेको सम्बन्ध कसरी सुमधुर बनाउने भनेर मैले सोच्दा सोच्दै मेरो श्रीमानको मनमा त अर्कैले डेरा जमाइसकेको रहेछ । यसरी मैले जन्मदिनको शुभकामना दिन फोन गर्दा उनले त मसंग नसोचेको उपहार मागे ।

लाग्यो वर्षौंदेखी उनलाई मैले कैद गरेर राखेको थिए । पिजँडामा थुनेको पन्छिले जस्तै फड्फडाएर उनले आजादीको भिख मागी रहेका थिए । म त्यो वेला यती निरिह भए मानौ म माथी ठुलो पहाड खसेको थियो । काखमा सानो बच्चा च्यापेर कहिले कता कहिले कता भौतारि रहेको देखेर पनि मेरो श्रीमानको मनमा म प्रति र आफ्नो वच्चाप्रति न त माया पलायो न त मानवता नै ।  ऊ बाहिरी संसारमा यति लिप्त भएको थियो कि उसलाई न त आफ्नो सन्तान देखाई दियो न म नै । जसलाई उसले प्रेम विवाह गरेर आफ्नो जीवनमा भित्राएको थियो ।

मैले श्रीमानले मलाई र आफ्नो सन्तानलाई लत्याएको देख्न नसके पछि २०७१ साल साउनमा जिल्ला अदालत ललितपुरमा अशं सहितको सम्बन्ध विच्छेतको मुद्दा दर्ता गराए ।  २०७२ साल भदौ १३ गते हामी श्रीमान श्रीमति कानुनी रुपमै अलग भयौं । शारिरीक रुपमा अलग त हामी हाम्रो सन्तान जन्मिने वितिक्कै भएका थियौं । तर कानुनी दायरमा हामी २०७२ साल भदौमा गएर अलग भयौं । माया र प्रेमले बाँधिएको सम्वन्ध कसरी घृणामा परिणत भई सम्वन्ध विच्छेदसम्मको दैलोमा आई पुग्यो पत्तोनै भएन । सायद धेरैलाई यस्तै हुँदो हो । मैले विना अवरोध उनको इच्छा पुरा गरे । एउटा पोखरीमा पौडीरहेका हामी अचानक नदीका दुई किनारा भयौ ।

जिल्ला अदालत ललितपुरमा भेटिएकी एक महिलालाई सम्बन्ध विच्छेद कसरी भयो ? भनेर एउटा प्रश्न सोधेकी थिए एकै श्वासमा कयौं उत्तर दिइन । बोल्दा बोल्दै उनको गला अवरुद्ध भयो । आँखाको डिलबाट गुडुल्किदै झरेको आँशुको थोपा चौबन्दीचोलीभित्र छिर्यो । उनको कुरा भनिसकेपछि उनी सुक्कसुक्क गर्दै रुन थालिन म केही बेर मौन । डिभोर्स हुनुको सामाजिक कारण खोतल्न उनीसँगको सम्वादपछि ललितपुर अदालतसम्म पुगेकी मैले उनलाई अर्को प्रश्न सोध्नै सकिन । पिठ्युमा सुमसुमाए बाँकी रिपोटिङ नगरि कार्यालय फर्किए ।

3554 पटक पढिएको
Loading...

प्रतिक्रिया दिनुहोस

Powered by Facebook Comments

janta bank janata bank