अभावले जोडेको सम्बन्ध

मङ्लबार, पुस ५, २०७३

loading...


म ती दिनहरूमा अप्ठेरोमै थिएँ । आर्थिक रूपमा । तिनै अप्ठेरा दिनहरूमा मसित एक जना साथीले रिन मागिदिए । जोगीको घरमा संन्यासी पाहुना भनेझैँ स्थिति पैदा भयो । म आफैँ समस्यामा थिएँ । मैले ढिला गरिनँ उनलाई यो सुनाउन । उनले पनि ढिला गरेनन्, आफ्नो समस्याको विस्तृत विवरण खुलाउन। उनको समस्या सुनिसकेपछि प्रस्ट भो, हामी दुवैको उस्तै हाल थियो, तर उनको समस्या मेरो भन्दा अलिक विकराल थियो । मैले आफ्नो समस्या उनलाई सुनाइनँ ।

साथी हुन्, बेलामा काम आउन सकिनँ भने उनी पनि मलाई परेका बेला कसरी काम आउलान् ? यहि सोचेर, जे–जति सम्भव थियो जुटाएर उनलाई दिएँ । आफ्नो गोजी टकटक्याएर दिएँ । मित्र खुसी भए । म झन् खुसी भएँ । कसैबाट केही सित्तैँमा पाउनुले भन्दा कसैलाई केही दिनुले बडो आनन्द दिन्छ । म त्यो आनन्दलाई जाडोयाममा तापिने घामझैँ तापिरहेको थिएँ । तर मैले तापिरहेको आनन्दमा नमीठो सिरेटोले तब हान्यो जब मैले थाहा पाएँ कि मित्रले ठाउँ–ठाउँमा मेरा बारेमा मसँग प्रशस्त पैसा छ भन्दै हिँडेछन् । मैले अकुत कमाएको छु । भएर त दियो । टन्नै छ र त दिन सक्यो ।

त्यसपछि मसँग पैसा माग्न आउनेहरूको ताँती लाग्यो । मलाई बडो उदेक लाग्यो । तैपनि चुप लागेँ । मनमनै रिस उठिरहेको भए पनि त्यसलाई पैतालाले कुल्चिरहेँ, तर समयको प्रवाहसँगै त्यो रिस मुसोझैँ कुनै दुलो खोज्दै लापत्ता भैसकेको थियो ।

मित्रले रिन तिरेकै वर्षौं भैसकेको थियो, तर मैले कमाउन सकिरहेको थिइनँ । मेरो कमाइ कम भए पनि स्वाभिमान यति उँचो थियो कि कहिल्यै हात फैलाउनु परेन र मन यति दह्रो थियो कि कहिल्यै खुम्च्याउन परेन । मित्र फेरि एक दिन मेरो घरमा आइपुगे । म खाइरहेको जागिर छाडेर फुर्सदमा बसेको थिएँ । पुराना कुरा उसै पनि बिर्सिसकेको थिएँ । यस पटक पनि उनले पैसा मागे । उनको अप्ठेरोपन सुनेँ । यसपटक उनीभन्दा म आफैँ अप्ठेरोमा थिएँ । म उनको काम आउन सकिनँ, किनभने म आफैँ बेकामको थिएँ ।

मित्र रिसाएर गए यो पटक । यसपालि उनले हल्ला फिँजाए, भएर पनि दिएन । लोभी । स्वार्थी । यस्तै–यस्तै सुन्नमा आयो । उनलाई गरेको सहयोग, लगाएको गुन, हामीबीचमा भएको सम्बन्ध सबै एकैपटकमा ध्वस्त भयो ।

०००
एउटा सम्बन्ध यसरी सकियो । अभावले जोडेको सम्बन्ध थियो त्यो, अभावले नै तोड्यो । जसको दु:खमा म काम आएको थिएँ, उसैले दु:खी बनाएर गयो ।

०००
कसैलाई केही दिइन्छ भने सधैँ त्यो आफूसित प्रशस्त भएर, उब्रेर दिइन्न । के थाहा न गाँस काटेर दियो । किन सोच्दैनन् कि नभै–नभै, उसैका लागि, उसको दु:ख सम्झेर दियो भनेर । उसको आग्रहलाई टाल्न नसकेर दियो होला भनेर किन नबुझेको ? खोजखाज, दौडधूप गरेर, उसको अभावपूर्ति गर्न आफूले दु:ख बेसाएर दियो भनेर किन सोच्दैन मान्छे ?

कसैको एउटा काम आउन आफ्नो अनगिन्ती निद हराम भएको हुन सक्छ । कहिलेकाहीं कसैको इच्छा पूरा गरिदिन खोज्दा आफ्ना रहरहरू अधुरा भैदिन्छन् । मान्छेले यो कहिल्यै बुझ्दैन ।कसैले भएर दियो भन्न सक्नेले किन यो भन्न सक्दैन कि नभएर दिन सकेन ? सयौँ गुन लगाउनुस्, मान्छेले तुरुन्तै बिर्सिन्छ । एक बैगुन, चाहे त्यो झुक्किएरै किन नलागेको होस्, सधैँ बिझिरहन्छ । चन्द्रमालाई दागसहित स्विकारेर सुन्दर भन्न सक्ने समाज मान्छेलाई एकाध बैगुनसहित स्वीकार गर्न किन सक्दैन ? – सुविन भट्टराई /कान्तिपुर साप्ताहिकबाट

506 पटक पढिएको
Loading...

प्रतिक्रिया दिनुहोस

NIC Asia below taja khabar
Bajaj below taja samachar
RITZ sports right side Janamat health right side Samsung health right side bottom Below blog adv